Tytuł debiutanckiego filmu angielskiego reżysera Harry'ego Lightona Pillion oznacza w Wielkiej Brytanii siedzenie dla pasażera za plecami motocyklisty. Tytuł obrazu jest zatem jak najbardziej na miejscu, zważywszy na fakt, że jego fabuła opowiada o relacji typu dominacja-uległość między dwoma mężczyznami, z których jeden (grany przez Alexandra Skarsgårda) jest członkiem gangu motocyklowego. Po przypadkowym spotkaniu w prowincjonalnym angielskim barze, Colin (Harry Melling) i Ray (Alexander Skarsgård) wchodzą w bardzo intensywną seksualnie relację BDSM, w której Ray jest dominujący, podczas gdy kompletnie niedoświadczony seksualnie i wciąż mieszkający z rodzicami Colin przyjmuje rolę jego submisywnego partnera. Pillion jest poruszającym emocjonalnie filmem o poznawaniu samego siebie i uczeniu się własnych potrzeb i pragnień. Niedoświadczony i zdominowany przez swojego starszego partnera Colin, jeżdżący zawsze na tylnym siedzeniu motocyklu Raya, dowiaduje się dzięki tej relacji kim jest i jakie są jego preferencje, a przede wszystkim uczy się, jak zasiąść bezpośrednio za sterami i nie być pasażerem we własnym życiu.
Pillion debiutował w maju 2025 r. w sekcji Un Certain Regard 78. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes, gdzie otrzymał nagrodę za najlepszy scenariusz adaptowany. Reżyser tego komediodramatu/czarnej komedii, Harry Lighton, napisał scenariusz obrazu na podstawie powieści Box Hill (2020) autorstwa Adama Mars-Jonesa. Ten będący brytyjsko-irlandzką koprodukcją niezależny film otrzymał aż cztery nagrody na British Independent Film Awards, w tym dla najlepszego angielskiego filmu niezależnego. Ponadto, Pillion dostał również trzy nominacje do BAFTA Awards (najlepszy brytyjski film, najlepszy scenariusz adaptowany i najlepszy debiut dla Harry'ego Lightona). Od września 2026 Pillion jest dostępny w Polsce w streamingu na platformie HBO Max.
Ray (Alexander Skarsgård) i Colin (Harry Melling) to dwie bardzo kontrastujące ze sobą osobowości. Już w pierwszej w filmie scenie widzimy, jak bardzo ich życia różnią się od siebie. Nieznający się jeszcze przyszli partnerzy zmierzają do tego samego angielskiego baru: imponujący Ray w białej skórze i kasku za kierownicą swojego czarnego motocyklu, podczas gdy Colin siedzi karnie na tylnym siedzeniu samochodu swoich rodziców (w tych rolach Douglas Hodge i Lesley Sharp). Krótkie acz wiele mówiące wprowadzenie. Po intymnym zbliżeniu w zaułku za barem, Ray i Colin wchodzą w relację dominacji i uległości z silnym komponentem BDSM. Colin wprowadza się też do mieszkania Raya i żyje praktycznie jak potulny wykonawca woli i życzeń swojego dominującego pana. Powoli jednak w zupełnie niedoświadczonym seksualnie i związkowo Colinie dojrzewa samopoznanie, a potem pragnienie wyzwolenia i emancypacji.
Harry Lighton, reżyser i autor scenariusza do filmu, mocno odszedł od powieściowego pierwowzoru autorstwa Adama Mars-Jonesa. Powieść Mars-Jonesa rozgrywa się w połowie lat 70-tych XX wieku, a jej główni bohaterowie są dużo młodsi od tych w filmie Lightona. Colin, dla przykładu, ma w powieści zaledwie 18 lat. Reżyser Pilliona świadomie postarzył główne postaci, Ray jest w filmie już po 40-stce, podczas gdy Colin ma około 35 lat, ale wciąż jest tak samo niedoświadczony i uległy, jak 18-letni Colin z powieściowego pierwowzoru. Jak podkreślił sam autor powieści Box Hill, Adam Mars-Jones, Pillion jest bardziej transformacją jego opowieści niż adaptacją, film jest też dużo lżejszy tematycznie i z komediowym zacięciem, zupełnie nieobecnym w materiale źródłowym. Osadzenie fabuły we współczesności i przydanie jej komediowego wydźwięku czyni Pilliona łatwiejszym do przyswojenia dla innej niż gejowska publiczności, uniwersalizuje też temat relacji między dominującym partnerem, a jego submisywnym towarzyszem, poruszając problematykę przyzwolenia w związku i ogólnie temat przekraczania granic i poświęcania siebie w imię miłości i trwania relacji. Uczynienie z dominującego Raya całkowicie współczesnej figury umożliwiło też lepsze wygranie jego enigmatycznej i lakonicznej persony, coś co w latach 70-tych można było łatwo wytłumaczyć czasami, homofobią, zinternalizowaną homofobią, potrzebą ciągłego ukrywania się itd., podczas gdy współcześnie Ray jest intrygującą enigmą, nic o nim nie wiemy, podobnie jak zresztą Colin, i tak naprawdę patrzymy na Raya z perspektywy zafascynowanego nim całkowicie Colina. Nam również udziela się ta fascynacja wysokim, przystojnym i bardzo małomównym Skandynawem w interpretacji Alexandra Skarsgårda, która tylko dodaje pikanterii relacji na linii Ray-Colin.
Zderzenie skrajnie odmiennych charakterów zawsze stanowi doskonałe źródło humoru i jeszcze lepszego dramatu – a reżyser Pilliona od samego początku czerpie ogromną przyjemność z podkreślania atrakcyjności tego kontrastu. Element komediowy w relacji między Ray’em a Colinem jest głównym novum w adaptacji powieściowego pierwowzoru Mars-Jonesa, przydając filmowi (i samej historii) lekkości. Czarna komedia łagodzi brutalną momentami relację BDSM pary głównych bohaterów, a w jednej z ostatnich filmowych scen Ray i Colin robią sobie nawet jednodniowe wakacje od stosunku dominacji i uległości. Żyjąc z Ray’em i przestając z jego motocyklowym gangiem, Colin uspołecznia się, wychodzi spod klosza nadopiekuńczych (ale też całkowicie go akceptujących) rodziców i, co najważniejsze, nareszcie poznaje samego siebie i swoje prawdziwe preferencje. Ta droga do samopoznania Colina poprzez niełatwą i kontrowersyjną momentami (głównie dla nas widzów) relację z Ray’em jest sednem całej opowieści. Często tak bywa, i być może jest to jeden z największych życiowych dramatów, że nie możemy pozostać w relacji z osobami, od których odebraliśmy nasze najcenniejsze życiowe lekcje.


































